Bahía Honda

(English below) In de galmende, halfduistere vertrekken van een verlaten schip dolen mannen rond, op zoek naar bruikbare onderdelen. Ze werken op een scheepskerkhof waar ze afgedankte schepen ontmantelen en redden wat er te redden valt. In dit niemandsland, waar de mannen in de brandende zon en te midden van enorme platen, kreunend en steunend staal staan te hakken en te slijpen, fantaseren ze over ontsnappen. Pitufo, een jonge Cubaan, is een van hen. ’s Avonds laat, dolend door een van de schepen en slechts verlicht door een zaklamp, vertellen de mannen elkaar verhalen. Op en dag besluit Pitufo het erop te wagen; in een klein bootje vertrekt hij richting een – hopelijk – beter leven. Door de ogen van regisseur en cameraman Alejandro Alonso transformeert Pitufo’s werkterrein tot een haast apocalyptisch toneel van vuur, water, staal en rook. Pitufo’s ontsnappingspoging verwordt tot een bijna magisch heldenepos, met dank aan Alonso’s oog voor detail en sfeer. Een schaars verlicht, uitzichtloos bestaan zag er nog nooit zo sprookjesachtig uit. -- In the echoing, dimly lit interior of an abandoned ship, men wander in search of usable parts. The workers at this ship graveyard in Cuba dismantle the scrapped ships and salvage whatever they can. The men hack and grind away under the blazing sun in this no-man’s-land, surrounded by huge sheets of creaking steel, dreaming of escape. The young man Pitufo is one of them. Late at night, wandering through one of the ships by flashlight, the men tell each other stories. One day, Pitufo decides to take the risk: he sets off in a small boat in search of what he hopes will be a better life. Through the eyes of director and cinematographer Alejandro Alonso, Pitufo’s workplace is transformed into an apocalyptic landscape of fire, water, steel, and smoke. Pitufo’s attempt to escape becomes an almost-magical heroic journey, thanks to Alonso’s eye for detail and atmosphere. A bleak life lived in near-darkness has rarely looked so captivating.