How Much Longer + Talk hosted by NPO Doc

(English below) "Het slechte nieuws, ongeneeslijke kanker, hebben ze al gehad. Nu proberen Rob, Rein, Tilly, Ben en Marian in de spreekkamer van de oncoloog hun situatie onder ogen te zien. Samen met mensen die hen na staan en met wie ze, wanneer het einde dichterbij komt, hun gevoelens delen. Wat eerst nog onwerkelijk lijkt, wordt steeds concreter. De eerste vragen gaan over behandelingen en natuurlijk: hoe lang nog? Na verloop van weken en maanden daalt de realiteit steeds meer in. Er zijn mee- en tegenvallers. Hoe lang houd je hoop, en wanneer kies je ervoor om de tijd die je nog rest te omarmen? En wat wil je nog? Dat kan een grote reis zijn om familie nog een keer te zien, of, ondanks afnemende energie, simpelweg dapper volhouden de gewone dingen te blijven doen. De oncoloog toont zich een meevoelende gesprekspartner maar kan weinig zekerheden bieden. De vijf spreken recht in de camera, die de positie van de arts inneemt. Het maakt de kijker deelgenoot van de intimiteit van de situatie. Het is een minimalistische, heldere en onsentimentele vorm, met af en toe een zwijgend moment of een troostende arm om de schouder. Ontroerend en eerlijk." -- Rob, Rein, Tilly, Ben, and Marian have already received the bad news: their cancer is incurable. Now, at the oncologist’s office, they try to face their situation, together with the people closest to them, sharing their feelings as the end draws nearer. What initially seems unreal, gradually becomes more concrete. The first questions are about treatment and, inevitably, how much time is left. As the weeks and months pass, reality increasingly sinks in. There are positive developments and setbacks to deal with. How long do you hold onto hope, and when do you embrace the time that is left? And what do you still want to do? Make one last big trip to see family, or simply find the strength to carry on with everyday life despite your dwindling energy? The oncologist is a compassionate listener, but can offer few certainties. The five speak directly into the camera, filmed from the doctor’s point of view and drawing the viewer into the intimacy of the situation. The form is minimalist, clear, and unsentimental, with occasional moments of silence or a comforting arm around a shoulder. Moving and honest.