Notes From a Besieged City

(English below) De Oekraïense havenstad Cherson was maandenlang bezet door de Russen en werd in november 2022 terugveroverd. Maar de Russen hebben zich verschanst aan de overkant van de rivier de Dnjepr, op amper vijf kilometer afstand. Dag en nacht klinkt het gedonder van raketinslagen en het gezoem van drones. De grotendeels kapot geschoten gebouwen staan er verlaten bij en op straat lopen bijna geen mensen. De inwoners die zijn achtergebleven proberen, tussen de evacuaties door, het dagelijkse leven voort te zetten. Ze leggen een kaartje, drinken samen koffie, voeren zwerfhonden en onderhouden hun moestuintje. Vier van hen vertellen over hun liefde voor de stad en over de jaren voor de oorlog, die zij zich bijna niet meer kunnen voorstellen. Het zwart-wit van de opnames, die zijn gemaakt tussen 2023 en 2025, geeft de indruk van tijd die stilstaat. Dat is wat het zwaarst drukt op de bewoners van de belegerde stad. Ze vragen zich hardop af hoe lang ze deze uitputtingsslag en dit gestagneerde leven nog kunnen volhouden. Meer dan de bommen, waar ze inmiddels fatalistisch hun schouders over ophalen, betreuren ze het onherroepelijke verlies van tijd. -- Russian forces occupied the port city of Kherson for several months, but Ukraine recaptured it in November 2022. Now, the Russians are entrenched on the other side of the Dnipro River, barely five kilometers away—the thunder of rocket strikes and the hum of drones can be heard day and night. The largely destroyed buildings stand abandoned, and there are barely any people on the streets. Between evacuations, those who have stayed behind try to carry on with their daily lives: playing cards, drinking coffee together, feeding stray dogs, and tending their vegetable gardens. Four of them talk about their love for the city and about the years before the war, which they can barely imagine anymore. The black-and-white footage, shot between 2023 and 2025, evokes a sense of time standing still, a feeling that weighs heavily on the residents of the besieged city. They wonder aloud how much longer they can endure this war of attrition, this life in limbo. More than the bombs, which they have by now learned to shrug off with resignation, they mourn the irreversible loss of time.