Regarding Memory and Neglect

(English below) Uit een massagraf in Brazilië komt zak na zak tevoorschijn. De opgegraven botten worden in een forensisch laboratorium met grote zorg gereconstrueerd om aan de hand van kleine aanwijzingen te achterhalen wie deze mens ooit was, decennia geleden vermoord tijdens het dictatoriale bewind (1964-1985), maar nog altijd vermist. En gemist - voor de nabestaanden zijn de onopgehelderde verdwijningen een open wond. Dat geldt ook voor de moeder die haar zoon begin deze eeuw aan politiegeweld verloor. Ze blijft de overheden aanvechten om de ware toedracht boven water te krijgen. Maar de instanties blijven de feiten wegmoffelen. Zo wordt het laboratorium met sluiting bedreigd. Men moet vergeten. Dat willen de drie hoofdpersonen niet. Ze blijven vragen om antwoorden, opheldering en gerechtigheid. Op korrelige familiefilmpjes komen de overleden personen tot leven. Ze dansen vrolijk in de rondte, spetteren in de golven, maken grapjes op de bank. Lachen ons toe. 'Een bot is het enige tastbare bewijs dat je als mens ooit hebt bestaan', zegt de oud-bewaarder van een begraafplaats. 'Hoe durf je dat bewijs te laten verdwijnen?' -- Bag after bag of human remains is brought up from a mass grave in Brazil. In a forensic laboratory, the exhumed bones are painstakingly reconstructed, using the smallest clues to establish the identity of the person murdered decades ago during the dictatorship (1964–1985), yet still officially missing. And still deeply missed: for the bereaved families, these unresolved disappearances remain an open wound. The same is true for a mother whose son was killed by police in the early 2000s. She continues to challenge the authorities in her search for the truth about his death. But the authorities keep covering up the facts. The laboratory itself is threatened with closure. People are expected to forget. The film’s three central figures refuse to do so. They keep demanding answers, explanations, and justice. In grainy home movies, lost loved ones come back to life. They dance happily, splash in the waves, joke around on the sofa. They smile at us. “A bone is proof that any human being existed,” says a former cemetery caretaker. “How can you evaporate such evidence?”