Revolutionaries Never Die

(English below) Kort voor haar dood in 2019 stelde de Libanese journalist en filmmaker Jocelyne Saab de Palestijnse filmregisseur en -producent Mohanad Yaqubi voor om samen te werken. Het kwam er niet meer van, maar met de archieffilm Revolutionaries Never Die gaat Yaqubi alsnog in dialoog met Saab aan de hand van haar films en de gedachten die deze bij hem oproepen. Hij richt zich op Saabs werk tussen 1973 en 1983, toen ze filmde in Palestina, Libanon, Egypte, de Westelijke Sahara en Iran. Ze legde er politieke onderdrukking en sociale ongelijkheid vast, evenals het verzet ertegen. Met bewondering spreekt Yaqubi over haar strijdlust en revolutionaire geloof in veranderingen: “Naar jouw beelden kijken is als kijken naar de toekomst, maar met hoop.” Die hoop heeft Yaqubi nauwelijks meer: net als Saab verloor hij zijn huis door Israëlische bombardementen. Bij Saab gebeurde dat in 1982 in Beiroet; Yaqubis huis in Gaza werd in 2024 vernietigd. De herhaling van het geweld maakt hem sprakeloos, maar het werk van Saab geeft hem de kracht om “weer te geloven in waarom we films maken en voor wie.” -- Shortly before her death in 2019, Lebanese journalist and filmmaker Jocelyne Saab proposed a collaboration with Palestinian filmmaker and producer Mohanad Yaqubi. The project was never realized, but in the archive-based film Revolutionaries Never Die, Yaqubi finally enters into a conversation with Saab through her films and his own reflections on them. He focuses on Saab’s work from 1973 to 1983, when she filmed in Palestine, Lebanon, Egypt, Western Sahara, and Iran. There she documented political oppression and social inequality, as well as resistance to them. Yaqubi speaks admiringly of Saab’s militancy and revolutionary belief in change: “Looking at your frames is like seeing the future but with hope.” Yaqubi himself has little of that hope left: like Saab, he lost his home to Israeli bombing. For Saab, that happened in Beirut in 1982; Yaqubi’s home in Gaza was destroyed in 2024. The repetition of violence leaves him speechless, but Saab’s work gives him the strength “to believe again why we make films and for whom.”