Still Night, Burning House

(English below) Oom Thach kamptte met psychische problemen. Bijna twintig jaar na zijn dood kampt zijn broer, de vader van filmmaker Carol Nguyen, nog altijd met een schuldgevoel: had zijn broer nog geleefd als hij een kwartiertje langer bij hem was gebleven? In het intieme Still Night, Burning House reizen ze met familieleden naar Vietnam om te reflecteren op vroeger en voorzichtig dichter tot elkaar te komen. Zijn dood liet bij zijn nabestaanden sporen na, maar in de loop der jaren is daar nauwelijks over gepraat. Carols nichtjes komen meer te weten over hun vader – een vluchteling die zijn psychoses decennialang verborgen hield – en Thachs weduwe en Carols vader blikken los van elkaar terug op wat ze hebben meegemaakt. Nguyen legt dat verwerkingsproces op een kalme manier vast. Alle familieleden krijgen ruimte om herinneringen op te halen en onverwerkte emoties met elkaar te delen. Oude wonden verdwijnen weliswaar niet, maar richting het einde zien we de nabestaanden een stukje minder eenzaam worden in hun verdriet. -- Uncle Thach struggled with mental illness. Nearly twenty years after his death, his brother—filmmaker Carol Nguyen’s father—is still haunted by guilt: would Thach still be alive if he had stayed with him just 15 minutes longer? In the intimate Still Night, Burning House, they travel to Vietnam with other family members to reflect on the past and tentatively reconnect. Thach’s death left its mark on those he left behind, but over the years they have barely spoken about it. Carol’s nieces learn more about their father—a refugee who concealed his episodes of psychosis for decades—while Thach’s widow and Carol’s father separately look back on what they went through. Nguyen captures this process of coming to terms with the past with quiet restraint. Each family member is given space to revisit memories and share unresolved emotions. Old wounds may not disappear, but toward the end, we see them become a little less alone in their grief.