The End of Times

(English below) Homevideo’s gemaakt aan het eind van de twintigste eeuw tonen hoe een groep mensen zich vermaakt op een gekostumeerd feest waar het eind van het vorige millennium wordt gevierd. Op de voice-over klinkt de stem van Salomé, die in de feestvierders haar Colombiaanse familieleden herkent, en zich afvraagt of je aan de hand van zulke decennia oude video-opnames kunt zien wat de staat van een land is. Over repeterende, bewerkte, versnelde of vertraagde beeldsequenties laat zij hardop diverse hypotheses los, toewerkend naar hetzelfde punt: dat het verdriet en doemdenken van haar moeder mogelijk niet alleen uit haarzelf kwam. Rond de millenniumwisseling achtten sommigen het einde der tijden nabij. Colombia gaat, net als andere Latijns-Amerikaanse landen, historisch gebukt onder geweld, uitbuiting en de verkeerde kant van het kapitalisme. Staat haar moeder misschien symbool voor iets groters? Middels speelse, onderzoekende montage waarin ze spelen met herhaling en variatie, inclusief select gebruik van kunstmatige intelligentie, construeren filmmakers Bibiana Rojas en Juan David Cárdenas uit deze oude archiefbeelden een beeld van een mogelijke toekomst. -- Home video footage shows a group of people enjoying themselves at costumed parties celebrating the end of the previous millennium. In the narration, we hear Salomé recognize her Colombian family members among the revelers. She wonders aloud whether these decades-old video recordings could reveal the state of a country. Over scenes that are variously repeated, edited, sped up, or slowed down, the woman muses on various hypotheses, all converging on the same point: that her mother’s sadness and sense of impending doom may not have come solely from within herself. Around the turn of the millennium, some people believed the end of the world was near. Like other Latin American countries, Colombia has long been burdened by violence, exploitation, and the darker side of capitalism. Is her mother perhaps a symbol of something bigger? Filmmakers Bibiana Rojas and Juan David Cárdenas apply playful, exploratory editing, using repetition and slight variations, including select use of artificial intelligence, to alter the archival material—and, consequently, the past—in order to project possible futures.