The Illusion of an Everlasting Summer

(English below) De nichtjes Belinda en Guillermina zijn onafscheidelijk. Ze wonen naast elkaar op boerderijen gelegen op de uitgestrekte Argentijnse vlaktes. Hun buurvrouw is Alessandra Sanguinetti, filmmaker en als fotograaf aangesloten bij het Magnum-collectief. Vijfentwintig jaar lang volgt zij hun kinderspel, dromen, ontluikende verlangens en uiteindelijk de realiteit van het door mannen gedomineerde plattelandsleven. Sanguinetti maakte tijdens het filmen ook foto’s die kort te zien zijn in de documentaire. Het resultaat is een teder portret van vrouwelijke verbondenheid, gebaseerd op een groot vertrouwen in elkaar en in de filmmaker. Naarmate de tijd verstrijkt verandert de film des te meer in een verslag van wat er verandert en wat er hetzelfde blijft in de overgang naar de volwassenheid – die soms eerder komt dan verwacht. Dit feature length-debuut van Sanguinetti is een monumentale onderneming. Het onderscheidt zich van andere langetermijnprojecten doordat het eindresultaat compact is gebleven. In plaats van drama uit te spinnen om een effect te sorteren kiest de filmmaker voor een subtiliteit die in evenwicht is met het verrassende einde. -- Cousins Belinda and Guillermina are inseparable. They live next door to each other on farms amid the vast plains of Argentina. Their neighbor is Alessandra Sanguinetti, a filmmaker and Magnum photographer. Over the course of 25 years, she follows their childhood games, dreams, emerging desires, and eventually the realities of life in a male-dominated rural community. While filming, Sanguinetti also took photographs, which briefly appear in the documentary. The result is a tender portrait of female friendship, built on deep trust in each other and in the filmmaker. As the years pass, the film increasingly becomes a record of what changes and what remains the same in the transition to adulthood—which can sometimes arrive sooner than expected. Sanguinetti’s feature-length debut is a monumental undertaking. What sets it apart from other long-term projects is the compactness of the finished film. Rather than drawing out the drama for effect, Sanguinetti opts for a subtlety that is perfectly in balance with the film’s surprising ending.