Tutu

(English below) Mensen die 100 procent goed zijn, zijn uiterst zeldzaam. Desmond Tutu (1931-2021) behoort tot die categorie. En dat terwijl zijn moreel kompas vele malen op de proef werd gesteld. De eerste zwarte aartsbisschop van Zuid-Afrika, die een belangrijke rol speelde in de strijd tegen apartheid, werd diep gehaat door zijn witte landgenoten. Later maakten zwarte Zuid-Afrikanen hem juist uit voor verrader omdat hij als voorzitter van de waarheidscommissies zelfs de grootste mensenrechtenschenders vergiffenis schonk. Maar de Nobelprijswinnaar bleef tot het einde van zijn lange leven geloven in liefde. Dat Sam Pollards biografische documentaire Tutu geen hagiografie is geworden, is vooral de danken aan de rijkdom van het beeldmateriaal. Veel daarvan is geschoten door journalisten Roger Friedman en Benny Gool, die Tutu twintig jaar lang op de voet volgden en ongelimiteerd toegang kregen tot alle aspecten van zijn leven. Daardoor is deze film over de man met de aanstekelijke ‘hyenalach’, die alleen getroost kan worden door zijn vrouw Leah en ooit tegen Reagan zei dat hij “naar de hel kon lopen”, een diep menselijk portret geworden. -- It is very rare indeed to find someone who is good through and through, but Desmond Tutu (1931–2021) belongs in that category. His moral compass was put to the test many times over. As South Africa’s first Black archbishop, he played a key role in the struggle against apartheid and was deeply hated by his white compatriots. And, later, Black South Africans called him a traitor because, as the chair of the Truth and Reconciliation Commission, he granted forgiveness even to the worst perpetrators of human rights violations. But the Nobel laureate continued, until the end of his long life, to believe in love. This biographical documentary is no hagiography and that is thanks in large part to the wealth of archival footage available to Sam Pollard. Much of it was shot by journalists Roger Friedman and Benny Gool, who followed Tutu closely for 20 years and were given unlimited access to all aspects of his life. Their material helps make this film a deeply human portrait of the man with the infectious “hyena laugh,” who could only be comforted by his wife Leah and who once told Reagan to “go to hell.”