Just Our Heart

Rouw is liefde die nergens heen kan. Aangezet door het verlies van haar eigen partner onderzoekt de Emmy-genomineerde filmmaakster Maartje Nevejan in haar nieuwe documentaire hoe rouw kan transformeren van een particuliere en verdrietige ervaring tot een bron van kracht en beweging. In haar film delen vijf vrouwen hun eigen verlies, zowel op persoonlijk, ecologisch als koloniaal vlak, en creëren ze rituelen die troost bieden én verzet mogelijk maken. Ze laten zien dat rouw verbindt en een begin kan zijn om de grote vraagstukken van deze tijd onder ogen te zien en samen te dragen. In samenwerking met de visionair ecoloog Monica Gagliano en zenpriester en rouwpionier Roshi Joan Halifax, vergroot Just Our Heart de rouwruimte. Dit is een film die geen antwoorden geeft, maar uitnodigt tot deelname aan iets dat ouder is dan taal: rituelen als een manier om ons tot verlies te verhouden en als een vorm van verzet. De film daagt ons uit om te vragen: wat als onze harten niet gebroken zijn, maar zich openen? En wat gebeurt er wanneer wij ons in die breuk niet afwenden, maar blijven? *** Grief is love that has nowhere to go. Triggered by the loss of her own partner, Emmy-nominated filmmaker Maartje Nevejan explores in her new documentary how grief can transform from a private and sad experience into a source of strength and movement. In her film, five women share their own losses, both personal and ecological, as well as colonial, and create rituals that offer comfort and enable resistance. They show that grief connects people and can be a starting point for facing and sharing the major issues of our time. In collaboration with visionary ecologist Monica Gagliano and Zen priest and grief pioneer Roshi Joan Halifax, Just Our Heart expands the space for grief. This is a film that does not provide answers, but invites us to participate in something older than language: rituals as a way of relating to loss and as a form of resistance. The film challenges us to ask: what if our hearts are not broken, but opening? And what happens when we do not turn away from that break, but remain?