The Tasters

Najaar 1943. Wanneer Rosa het oorlogsgeweld in Berlijn verruilt voor het platteland waar haar schoonouders wonen, ontdekt ze dat de oorlog nog steeds dichtbij is. Het dorp waar ze verblijft blijkt namelijk de plek van Hitlers hoofdkwartier, de Wolfsschanze. Samen met een groep andere jonge vrouwen wordt ze gedwongen een levensgevaarlijke taak te volbrengen: ze moeten elke dag alle maaltijden van de Führer voorproeven, om er zeker van te zijn dat deze niet vergiftigd zijn. The Tasters (Le assaggiatrici) is gebaseerd op de gelijknamige roman van Rosella Postorino, die zich liet inspireren door een bijzonder waargebeurd gegeven uit de Tweede Wereldoorlog. In de buurt van Hitlers hoofdkwartier, de Wolfsschanze, werden inderdaad vrouwen ingezet om zijn eten eerst te proeven uit angst voor vergiftiging. Die geschiedenis kwam pas veel later echt aan het licht, onder meer door de getuigenis van Margot Wölk, een van de vrouwen die dit destijds moesten doen. Zij vertelde haar verhaal pas op hoge leeftijd, nadat ze er decennialang over had gezwegen. Film en boek gebruiken dit historische gegeven als vertrekpunt, maar leggen vooral de nadruk op het menselijke aspect: hoe gewone vrouwen proberen te overleven in een bizarre situatie, waarin elke maaltijd levensgevaarlijk kan zijn. * * * Autumn 1943. When Rosa leaves the chaos of war in Berlin for the countryside where her parents-in-law live, she discovers that the war is still very much present. The village where she is staying turns out to be the site of Hitler’s headquarters, the Wolf’s Lair. Together with a group of other young women, she is forced to carry out a life-threatening task: every day, they must taste-test all the Führer’s meals to ensure they have not been poisoned. The Tasters (Le assaggiatrici) is based on the novel of the same name by Rosella Postorino, who drew inspiration from a remarkable true story from the Second World War. Near Hitler’s headquarters, the Wolf’s Lair, women were indeed deployed to taste his food first, for fear of poisoning. This history only really came to light much later, partly through the testimony of Margot Wölk, one of the women who had to do this at the time. She only told her story in her old age, after having kept silent about it for decades. The film and book use this historical fact as a starting point, but place particular emphasis on the human aspect: how ordinary women try to survive in a bizarre situation, in which every meal could be life-threatening.